Ik zet geschokt het nieuws uit.
Een paar jaar natuurrampen stompt je gevoel behoorlijk af,maar dit is nu wel erg dicht bij huis. Rotterdam is dus over enkele uren Rotterdam aan zee en volgens de experts is de ellende nog lang niet over. Zit ik hier eigenlijk nog wel veilig ?
Ik sta op, niet te lang denken, maar doen.
"Papa, wat is er aan de hand", zegt mijn dochtertje van 8.
"Niks schat, we gaan een poosje op vakantie".
"Komen we weer gauw terug ?"
"Dat weet ik niet, dat ligt eraan."
"Waaraan dan papa ?"
"Aan het weer lieverd."
"Wat is er met het weer dan ?"
kindervragen.... hoe leg ik dit nou eens uit.. is dit weer typisch zo'n moment van een leugentje voor eigen bestwil of een moment om eerlijk te zijn. Hoe eerlijk kan je zijn tegen een kind ?
Ik ga even zitten om mijn gedachten op een rij te zetten
"Op school zeggen ze dat het nooit meer beter wordt."
Ik schrik op, "wat wordt nooit meer beter ?"
"Het weer, ze zijn te ver gegaan zegt de juf."
Even vervloek ik de juf. de leugen-voor-eigen bestwil optie lijkt definitief onmogelijk.
Ietsje eerlijker dan maar, "nou de juf overdrijft een beetje lieverd, we weten alleen nog niet wanneer al het slechte weer ophoudt"
"En als het nou niet ophoudt ?"
"Dan moeten we lekker binnen zitten, en hoef je voorlopig niet naar school!", grap ik.
De grap komt niet over.
Op de een of andere manier lijkt ze de situatie goed aan te voelen.
"Maar papa, wie zijn ze ?"
"Wat bedoel je schat ?"
"Nou wat de juf zei!"
"O, nou ja sommige mensen denken dat dit onze eigen schuld is."
"Maar mensen kunnen toch niet bepalen wat het weer doet ?"
"Lieverd, ik leg het je later uit ok ? ga nu maar gauw je koffer pakken!"
Executie uitgesteld, hoe leg je een kind uit dat iedereen jarenlang heeft zitten navelstaren.
Hoe leg je uit dat al een halve eeuw bekend was dat het klimaat onherstelbaar verwoest werd maar er niks gedaan werd ?
Hoe leg je uit dat mensen niet bereid waren hun luxes op te geven ook als ze wisten dat ze zichzelf de afgrond in hielpen ? Hoe leg je uit dat de zogenaamde regeringsleiders telkens weer economie belangrijker vonden dan het milieu ?Hoe leg je uit.........
Ervoor zorgen dat ze alle ellende op het nieuws niet zag was nog wel te doen.
Hoewel, de laatste maanden was er bijna niets anders meer te zien.
En waarom zou ik het ook eigenlijk proberen te verbergen...??
Schaamte waarschijnlijk. Papa stond erbij en keek ernaar.
Ik richt mijn aandacht op mijn koffer, Alleen het meest noodzakelijke gaat mee.
Ik loop de gang in en zie mijn dochter staan, koffertje onder de ene arm, teddy onder de andere. Wat een ellende, ik kan met moeite mijn tranen inhouden.
"Wat is er papa ?" vraagt ze.
"Niks schat, kom laten we maar gaan."
"En al onze spullen dan ?" zegt ze
"die komen we later halen", weer een leugentje om eigen bestwil....
De zoveelste. Misschien als ik eens naar het weerbericht kijk zou ik toch tot de conclusie moeten komen dat een leugentje uiteindelijk voor niemands bestwil blijkt te zijn.
Buiten regent het, hard.
De auto staat aan het einde van de straat, en terwijl we naar de auto rennen begint plotseling een sirene te loeien, blijkbaar heb ik de ernst van de situatie niet overdreven.
Binnen enkele seconden begint het koor begint aan te zwellen en de lucht vult zich met het doordringende geluid.
"pap, volgens onze juf moet je binnen blijven en ramen en deuren sluiten als de sirene gaat" schreeuwt mijn dochter.
Ja lekker slim die juf denk ik, heeft ze hun ook verteld dat hun schooltje zich 2m15 onder NAP bevindt ?Ik zeg niks en werk ons beiden gauw de auto in.
"Kom schat gordels vast en daar gaan we."
"Wanneer Komen we weer terug papa ?"
"Nooit lieverd, flap ik eruit." ,geschrokken van mezelf geef ik mezelf een klap voor mijn kop.... Lul..
Zwijgend start ik de motor en we gaan op weg richting..... tja richting wat ?
Waar ga ik heen ? Ik kom er nu pas achter dat ik eigenlijk geen flauw idee heb waar ik heen moet. Hoe kom ik zo snel mogelijk op een hoog gedeelte ?
Utrechtse heuvelrug denk ik bij mezelf, we gaan naar Utrecht.
We draaien de weg op, de ruitewissers kunnen de regen maar net aan.
Het is al behoorlijk druk op de weg, blijkbaar had de rest ook geen zin om ramen en deuren te sluiten.
"Wat is het druk he papa ?"
"Ja schat"
"Waar gaan we heen papa ?"
"naar utrecht"
"waarom naar utrecht"
"dat ligt hoog"
Blijkbaar is dat een antwoord wat ze even moet verwerken, het zorgt er in ieder geval voor dat ze voorlopig even niets meer vraagt.
We draaien de snelweg op en staan meteen vast. File.
Godver, als ik nou een uur eerder was vertrokken. Gedachtes razen door mijn hoofd... Lopen ?.. redden we waarschijnlijk niet, wachten tot de file oplost ? kleine kans.
"Waarom hebben ze niks gedaan papa ?"
"Ze ?" denk ik weer vertwijfeld., o ja. het verhaal van de Juf.
"Noueh lieverd, soms euh. ik leg het later uit."
Stilte, ze kijkt me alleen maar aan.
Ook een kind gelooft maar een bepaalde hoeveelheid leugens blijkbaar.
Ik besluit nog even aan te kijken of de file in beweging komt. Motor uit, dat scheelt weer benzine. In mijn ooghoek zie ik mijn dochter nog steeds kijken.
"Wie zijn ZE papa ?"
Ze geeft het niet op... maar ze stelt wel de beste vraag...Wie zijn ZE ? wie zijn er eigenlijk verantwoordelijk voor deze klerezooi..De stemmen-trekkers ? de bomen-kappers ? de soja-telers ? de auto-rijders ? de ingekakte-consumeerders ? de olie-pompers ?
Ik laat mijn hoofd op het stuur rusten en probeer een antwoord te vinden....
"Papa ?"
"Ik weet het niet lieverd!, stel niet zoveel vragen!" schreeuw ik.
Ze is weer stil, ze huilt niet. 't is een flinke meid.
"Papa ?"
"Ja lieverd..."
"Volgens de juf wist iedereen al heel lang dat het fout zou gaan.."
"Dat klopt lieverd", zeg ik.....
"Maar waarom deden ze er dan niks aan ?"
"Tegenstrijdige belangen."
"Wat bedoel je papa ?"
"Laat maar lieverd, dat is te ingewikkeld."
Het is weer stil in de auto, op het dak trommelt de regen.Ik lig nog steeds met mijn hoofd op mijn stuur de voors en tegens afwegend van de auto verlaten en te voetverder gaan.
"Papa, waarom zijn al die mensen aan het rennen ?"
Ik kom met een ruk omhoog. Mensen stappen uit, rennen, wijzen.
"Kom lieverd we gaan uit de auto"
"Maar het regent!"
"Pak je jas meissie! en luister naar papa."
Ik pak haar bij haar schouders en zeg "Wat er ook gebeurd, bij papa blijven!"
Dikke tranen beginnen over haar wangen te rollen, "papa ik ben bang!"
papa ook, denk ik. Ik weet niets meer te zeggen en doe de deur open.
We stappen uit, er staat water op de snelweg, ver in de verte zie ik een viaduct.... vol met mensen.Ik sta stil, mijn dochter op mijn arm.
"Papa wist jij ook dat het fout zou gaan ?"
"Ja. meissie."
"En wat heb jij toen gedaan ?"
"Niks lieverd.... helemaal niks."
In de verste loeit nog steeds een sirene.
Ik zat gisteren het journaal te kijken en wat zie ik,
weer een bomaanslag in Irak. meer dan 100 doden.
Ja de democratie leeft al aardig in Irak.
Altijd als ik zulk soort beelden zie denk ik cynisch:
"toch maar goed dat wij Irak zijn binnengevallen he ?
want onder die Saddam was het een zooitje"
Wat ik me afvraag is het volgende ? Wat is zo ongeveer ergste wat een volk kan overkomen? wat mij betreft: een oorlog.....
En we gaan de mensen in irak bevrijden met behulp van ? juist.... een oorlog. Dus als we (onder andere onze ) leiders mogen geloven dan zijn wij zo begaan met het lot van die mensen dat we ze gaan helpen met een oorlog... laat je toch niet foppen...
Oorlogen worden enkel gevoerd om de belangen van machtige partijen zeker te stellen en hebben wat mij betreft jammer genoeg nooit iets te maken met recht of mensenrechten...
Dubbelspraak is weer als vanouds de manier van spreken en the "war on terror" blaast de term "war is peace" ook weer nieuw leven in....
"Same shit, different day" zou Orwell gedacht hebben.
